Blog 21 februari 2016

Woensdag 10 februari is de vastentijd aangebroken. Zoals ik afgelopen week in mijn overweging van afgelopen weekend heb gezegd, is dit traditioneel een periode van soberheid en gebed; van inkeer en bezinning. In Lelystad hebben we afgelopen zondag de internationale viering gevierd met dit thema: vasten. Een koor uit Burundi olv John en het international gelegenehidskoor olv Bonita Klinge hebben ter ondersteuning van de liturgie prachtig gezongen. Ik had het nog niet eerder meegemaakt. Maar het is echt een aanrader voor iedereen! Niet alleen de viering, maar zeker ook de kleding uit de landen van herkomst en… niet te vergeten, de heerlijke hapjes aan het eind van de viering bij de koffie! (Ja, dit mag, want elke zondag in de vastentijd is het ‘klein pasen!’) Maar ik was bijna te laat! Overal even napraten met verschillende mensen en toen bijna te laat om iets te proeven van al die lekkernijen. Maar heel lief, ik kreeg het laatste beetje aangereikt door 2 kinderen die dit al zagen gebeuren. Een tip voor een volgende keer .
En toen… toen was het werkelijk vasten voor mij!! Dus: inkeer en bezinning, stilte en gebed, dat alles was op mij van toepassing! En niet eens door mijn eigen keus! Mijn stem was geheel verdwenen. En juist dan merk je hoeveel je eigenlijk met je stem doet. Hoe makkelijk en eigenlijk zonder nadenken je ‘werkt’ met je stem. Voor een pastor erg lastig om mee om te gaan….zoals bijvoorbeeld op dinsdagmorgen, dan hebben wij altijd pastoraal team vergadering. Of de frustratie over de afspraken met mensen die ik beloofd heb te bezoeken deze week. Mensen die het echt even nodig hebben dat er naar hen wordt omgekeken. En dan kan je niet bieden wat je eigenlijk zo heel graag zou willen……Dat vind ik erg lastig om mee om te gaan. Maar aan de andere kant zie je ook mooie dingen gebeuren. Mensen gaan je anders benaderen. Ze gaan plotseling ook zacht praten of hellen helemaal naar je over om echt hun best te doen om je te horen. Er gaat een zekere clementie van hen uit. Een mededogen. En bepaalde rust die ik anders meestal niet zo mag ervaren.
Je zou bijna zeggen,’ dan maar geen stem meer’. Maar nee! Ik ben blij dat ik nu, aan het eind van de week weer gewoon kan praten. Een tikje hees en ‘zwoel’ misschien, maar ik kan weer iets zeggen.
En voor de mensen die ik deze week had willen bezoeken, ik probeer echt nu deze week te komen!

Pastor Evelien

Reacties zijn gesloten.