Parochieblad april 2017, pastorale column

Nieuw leven

Het is al wat langer geleden. Tenminste een jaar of 9. Van een dame op leeftijd kreeg ik een gedicht. Ze had het gevonden en uitgeknipt, zo vertelde ze mij toen. Misschien zou ik er iets mee kunnen. In ieder geval was het haar tot steun. Het verwoordde precies zoals zij het geloofde. Zoals zij het hoogfeest van Pasen zag….. ‘het feest van de opgestaande Heer’, zoals zij het met de hand boven aan het papiertje van het gedicht heeft gezet.

Ik heb ‘haar’ gedicht altijd bij mij in mijn map die ik gebruik voor vieringen. En met enige regelmaat heb ik het toen ook gebruikt bij uitvaarten. Als de familie van de overledenen toch nog graag een gedicht wilde vlak voor het moment dat er definitief afscheid moet worden genomen. Als we staan aan het open graf op de begraafplaats. Het is vaak met enige schroom geweest dat ik ‘haar’ gedicht heb gelezen. Niet omdat het niet mooi is. Of dat het niet waar is. Niet omdat ze dingen zegt die wij, als gelovigen en volgelingen van Jezus niet geloven. Maar meer omdat het gedicht van een zekere  stelligheid getuigt die ik, vanuit ons geloof, graag op die momenten zou willen uitdragen maar die te midden van het vaak grote verdriet op die momenten ook zo ongepast en gemaakt aanvoelt.

Maar toch verwoord het gedicht juist dat wat wij vieren met Pasen. Niet dat wij als gelovigen ‘claimen dat een dode man weer levend is geworden en als een wonderdadige zombie weer rondloopt’, zoals een van de schrijvers bij de meditaties in dit nummer het zo beeldend verwoord. Maar wel dat wij als christenen geloven dat Hij (Jezus) leeft. En dat er (daarom) zelfs vanuit de meest uitzichtloze situaties nieuw leven mogelijk is.

Misschien zijn wij steeds meer geneigd mee te gaan in de wereld om ons heen. Dat we steeds meer vervallen in wat bisschop De Korte  de ‘sprakeloosheid’ van ons geloof noemt. Omdat velen om ons heen het niet geloven, niet noemen of het ter sprake kunnen brengen, doen wij er als gelovigen ook maar het zwijgen toe. En dat terwijl wij toch een leven gevende boodschap te vertellen hebben. Een boodschap die mensen zal kunnen helpen om hun weg in het leven te vinden. Een boodschap die ‘nieuw leven’ geeft juist omdat het zich niet laat vatten binnen menselijke grenzen en denkbeelden. Omdat het uitstijgt boven dat wat wij als mensen als de werkelijkheid ervaren. Het is vele malen meer en grootser dan dat….Het is de boodschap van eeuwig Leven.

pastoor Hans Boogers

Daarom dus….nu, in dit paasnummer, haar gedicht: met haar Pasen.

Ik heb het open graf gezien,
Er is geen twijfel, geen misschien,
De dood is overwonnen.

Ik wou gaan treuren bij de steen,
Maar ik ging dankbaar zingend heen,
Mijn leven is begonnen.

De engel zei mij: dat Hij leeft,
Dat wie Hem zoekt geen reden heeft
Om ergens voor te vrezen.

Hij zei mij ook: “Hij ging u voor”.
Ik kan niet anders, volg Zijn spoor
Zijn almacht is bewezen.

Ik zal mijn open graf eens zien,
Er is geen twijfel, geen misschien,
Mijn dood is overwonnen.
Er mag geen rouwklacht op mijn steen,
Schrijf er maar juichend overheen:
Mijn leven is begonnen.

Co ’t Hart

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad maart 2017, pastorale column

De vreugde van de eenvoud

In Laudato Si, Geprezen zijt Gij (mijn Heer), roept Paus Franciscus ons op om kwaliteit van leven te vinden in de eenvoud. Om de dingen werkelijk te waarderen in plaats van ze simpelweg te consumeren. In onze christelijke spiritualiteit gaat het om het groeien in soberheid en het vermogen om van weinig te genieten. Het hervinden van eenvoud is mogelijk door stil te staan en te genieten van de kleine dingen; dankbaar te zijn voor de mogelijkheden die het leven ons biedt.

Juist de vastentijd biedt ons bij uitstek de ruimte om ons daarin te oefenen. Zelf zal ik proberen om 40 dagen geen wijn (alcohol) te drinken en wat ik daarmee uitspaar te besteden aan een project van de bisschoppelijke vastenactie. Terwijl ik op de zondag, wat klein Pasen is, juist zal genieten van dat heerlijke glas wijn. Maar ook om er meer bij stil te staan en mij te realiseren hoe dat hele proces naar het eindproduct wijn is verlopen. Alle inspanningen die er gedaan zijn door op de eerste plaats de natuur, Godschepping van zon en regen. Daarna in de keten van de menselijke natuur om tot een smaakvol eindproduct te komen. 
Mijn motto voor de vastentijd en altijd al een wijze les: ‘minder is meer’. De eindeloze mogelijkheden voor consumptie leiden je hart af en staan waardering in de weg van ieder ding en ieder moment. Dat kunnen we doorbreken door vanuit een zekere verstilling/rust de werkelijkheid tegemoet te treden, hoe onbeduidend ook. Dat biedt ons de mogelijkheid tot meer begrip en persoonlijke verwezenlijking.

Vandaar dat stilte zo kostbaar is in deze 40 dagen tijd. Om ons werkelijk te bezinnen op dat wat er echt toe doet in ons leven.
Ik neem zo bijvoorbeeld meer stilte in acht bij het getijdengebed of in de eucharistie na de communie. Door letterlijk ook even stil te blijven zitten. Door gewoon een moment stil te blijven staan bij  momenten van de dag die zich aandienen. Gewoon kleine dingen, zoals een passage uit een boek dat ik lees, een wandeling in de natuur,  het luisteren naar muziek.

In het vervolg van dit parochieblad zult u meer lezen over de betekenis van de encycliek Laudato Si.
Bisschop Gerard de Korte heeft een boeiend verhaal geschreven wat ons mag inspireren om behoedzaam om te gaan met Gods Schepping. Tegen de achtergrond van de vastentijd wil dat ook zeggen: Een aansporing om voor ons gemeenschappelijke huis te zorgen, om minder individueel of individualistisch te leven, om de economie te vermenselijken en om te delen met anderen.

Ik wens ons een vruchtbare 40 dagentijd toe.
pastoor Hans Boogers

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad januari 2017, pastorale column

Aandacht voor de ander

Het nieuwe jaar is begonnen, de tijd van Kerstmis ligt weer achter ons. En pas in maart begint weer de cyclus van Pasen. In deze tussenliggende periode lezen we in het evangelie over het begin van het openbare leven van Jezus. Hij probeert ons aan te sporen om net als Hij ons vertrouwen op God te stellen. En ook, net als Hij, oog te hebben voor onze medemens. Met name ook voor die medemens die op wat voor manier dan ook zwak staat.

Op de volgende bladzijden in het parochiemagazine staan een aantal artikelen waarin voorbeelden gegeven worden van hoe mensen zich inzetten voor medemensen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Alle vier de verhalen laten zien hoe op praktische wijze iets gedaan kan worden. Om zo het leven van die ander, aan wie we zo gemakkelijk voorbij zouden kunnen gaan, om dat wat leefbaarder te maken.

Het belangrijkste is misschien nog wel dat er aandacht wordt gegeven. Als een mens aandacht krijgt, dan is dat een bevestiging dat ie er zijn mag; dat ie er toe doet. Gebrek aan aandacht is niet alleen maar iets dat bepaalde groepen mensen treft; het is iets wat vaak vlak onder onze neus gebeurt, in ons dagelijkse leven. Mensen die genegeerd worden; die niet opvallen tussen degenen die het hoogste woord voeren en alle aandacht naar zich toe trekken. Het komt voor op het werk, in de familie en zelfs in onze gelovige gemeenschappen.

Opvallend in het optreden van onze Heer Jezus Christus, is dat Hij wel oog had voor diegenen die hoegenaamd niet meetelden: de zieken, zondaars, mensen die om wat voor reden dan ook moesten lijden of mensen zoals de kleine Zacheüs die letterlijk over het hoofd werden gezien. De Heer ziet niemand over het hoofd; bij Hem mogen we er allemaal zijn.

Aandacht krijgen doet goed. Het geeft extra glans aan je leven. Maar er moet wel iemand zijn die aandacht geeft. Het gekke is, dat als je iemand aandacht geeft, het jezelf vaak ook goed doet. Een win-win situatie om het zo maar te zeggen. Dat zouden we misschien eens wat vaker moeten doen.

Jaap Scholten

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad december 2016, pastorale column

Aandacht voor de Ander

In het voorwoord van de encycliek van onze paus ‘Laudato Si’, stelt hij dat het zijn diepe overtuiging is dat alles met elkaar verbonden is. Dat wat we thuis doen invloed heeft op dat wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. De paus pleit voor een structurele verandering in het gedrag van mensen. Dat is nogal wat. Daarom probeert hij als eerste een ecologisch bewustzijn te creëren om vanuit daar de verandering in gang te brengen. En een van de dingen waardoor de mens verandert is bidden.

Het thema van dit kerstnummer is nu juist dat: aandacht voor de Ander.

Vele gelovigen zien en ervaren bidden als een eerste stap om aandacht te hebben voor de Ander. Wat de meesten van ons dan bedoelen is ‘vragend bidden’. God om een bepaalde gunst vragen. Bijvoorbeeld om herstel van gezondheid, voorspoed, materieel welzijn, vrede enzovoort. Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Toch is het in onze Christelijke Traditie pas een eerste stap, een begin. Want het doel is uiteindelijk om jouw leven zo te vervlechten met God dat bidden en leven synoniem van elkaar worden. Vanuit hart en ziel leef je in contact met God. Het gaat dan uiteraard niet meer om woorden… die zijn slechts een middel gebleken. Het gaat om een gevoel van diepe en innige verbondenheid met God die alles wat je denkt en doet kleurt en beïnvloedt. Bidden wordt een manier van omgaan met mensen en dingen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het is dit ideaal wat al eeuwenlang door mensen is nageleefd. Denk bijvoorbeeld maar aan de vele monastieke tradities die bidden en in de wereld staan als doel hebben. Om zo te kunnen leven vanuit het gebed. Om via de aandacht voor de Ander meer aandacht te hebben voor de ander. Om de wereld te veranderen.

Dat het in ons eigen leven vaak weerbarstiger is en dat wij vaak moeten roeien met de riemen die we hebben, dat laten ook de verschillende ervaringen van parochianen in dit nummer zien. Maar als er een tijd in het jaar is waarin vele mensen toch aandacht hebben voor de Ander, dan is dat met kerst. Zovelen zullen toch de tijd nemen om naar de kerk te gaan om daar (mee) te bidden. En heel misschien de ervaring opdoen dat de manier waarop velen vandaag de dag bidden, namelijk het zogenaamde ‘bidden met de vuisten’, een doodlopende weg is. God probeert onze vingers los te trekken om ons te leren bidden met open handen, zoals Henri Nouwen het verwoordde in zijn boek. Want bidden verandert de mens, hoeveel of hoe vaak je dan ook bidt, er gebeurt iets met je. Je verandert, ik verander. En pas als ik verander, verandert de wereld.
Moge dat een kleine bijdrage zijn aan de wereld van nu. Zalig Kerstfeest!

Evelien Reeuwijk

 

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad november 2016, pastorale column

‘Zie ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet’?

En dan wordt je gevraagd de pastorale column te schrijven omdat je afscheid gaat nemen van je actieve leven als pastoraal werkster.
Dankbaar ben ik dat ik dit werk mocht doen te midden van jullie allen. Dankbaar voor alle warmte en vriendschap die ik van velen mocht ontvangen. Ook waren er steeds ontmoetingen met mensen, jong, oud en alles daar tussenin, gebeurtenissen, vieringen, mooie gesprekken ook, die voor mij het werken inspirerend en waardevol maakten.tak_fc-november-voorblad
‘Slechts’ zeven en half jaar mocht ik dit mooie werk doen. Voorafgegaan door zeven jaar studeren. En daarvoor zeven jaar alleen en zoekende naar een nieuw leven, nadat mijn man overleden was. Een cyclus van drie keer zeven! In de eerste zeven jaar leerde ik overleven, in de tweede zeven jaar kreeg mijn leven een andere wending en horizon en in de laatste zeven jaar kwam alles samen en kon ik datgene wat ik geleerd had, d.m.v. ervaring en studie voluit en met passie delen met jullie allen.
Ervaring die ik ook opdeed als lerares, als parochievrijwilliger in allerlei functies, als echtgenote, moeder en oma, als dochter. Maar vooral ook tijdens onze jaren in Afrika.
Waardevolle ervaringen, die ik meenam in de rugzak van mijn leven. Ervaringen die mij vormden, samen met alle kennis die ik opdeed tijdens mijn verschillende studies, opleiding voor kleuterleidsters, opleiding voor speciaal onderwijs en vooral die zeven jaren theologiestudie.

Hoe voelt dat nu, dat je gaat stoppen?
Dat vragen veel mensen mij. Valt er een leegte? Ja!
Het pastoraat slokt je op en bepaalt je leven. Maar stoppen met werken is ook een uitdaging.
Weer krijgt mijn leven een andere wending.
Hoe het eruit gaat zien? Ik weet het (nog) niet. Interesses genoeg! Zoveel, dat ik nu nog niet kan kiezen. En natuurlijk zijn er mijn man, kinderen, kleinkinderen, vrienden en allerlei andere lieve mensen, waar ik nu meer tijd voor krijg.
Ik zie er naar uit naar dat nieuwe begin, ook al moet je daarvoor een beetje ‘sterven’. Het spreekwoord zegt immers: ‘partir cést mourier un peu’.
En ik, die nooit om bruggetjes verlegen zit, koppel dit gelijk maar aan de tijd van het jaar.
Mijn tijdstip van afscheid nemen is bewust gekozen in het laatste weekend van het kerkelijk jaar. Op het feest van Christus Koning van het heelal, zoals het voluit heet. Koning van het al, ook mijn al. Maar ook is het Ceciliafeest en dat laatste is voor iemand die graag zingt en zo kan genieten van mooie muziek ook geen onbelangrijke reden.
Ik kijk verwachtingsvol vooruit, naar mijn nieuwe leven. Het is nu nog in nevelen gehuld, maar zal steeds meer aan het licht treden.
Wij kijken samen, in de komende Advent, verwachtingsvol uit naar Kerst. Eerst nog wat in het donker, maar gedurende die vier Adventsweken steeds meer in het licht. Christus komt. Hij wordt weer opnieuw geboren onder ons en gaat met ons iets nieuws beginnen. Met U, jou en mij.

Het ga jullie allen goed en natuurlijk tot ziens!

Anne-Marie Swater-Buijs

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag