Parochieblad januari 2017, pastorale column

Aandacht voor de ander

Het nieuwe jaar is begonnen, de tijd van Kerstmis ligt weer achter ons. En pas in maart begint weer de cyclus van Pasen. In deze tussenliggende periode lezen we in het evangelie over het begin van het openbare leven van Jezus. Hij probeert ons aan te sporen om net als Hij ons vertrouwen op God te stellen. En ook, net als Hij, oog te hebben voor onze medemens. Met name ook voor die medemens die op wat voor manier dan ook zwak staat.

Op de volgende bladzijden in het parochiemagazine staan een aantal artikelen waarin voorbeelden gegeven worden van hoe mensen zich inzetten voor medemensen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Alle vier de verhalen laten zien hoe op praktische wijze iets gedaan kan worden. Om zo het leven van die ander, aan wie we zo gemakkelijk voorbij zouden kunnen gaan, om dat wat leefbaarder te maken.

Het belangrijkste is misschien nog wel dat er aandacht wordt gegeven. Als een mens aandacht krijgt, dan is dat een bevestiging dat ie er zijn mag; dat ie er toe doet. Gebrek aan aandacht is niet alleen maar iets dat bepaalde groepen mensen treft; het is iets wat vaak vlak onder onze neus gebeurt, in ons dagelijkse leven. Mensen die genegeerd worden; die niet opvallen tussen degenen die het hoogste woord voeren en alle aandacht naar zich toe trekken. Het komt voor op het werk, in de familie en zelfs in onze gelovige gemeenschappen.

Opvallend in het optreden van onze Heer Jezus Christus, is dat Hij wel oog had voor diegenen die hoegenaamd niet meetelden: de zieken, zondaars, mensen die om wat voor reden dan ook moesten lijden of mensen zoals de kleine Zacheüs die letterlijk over het hoofd werden gezien. De Heer ziet niemand over het hoofd; bij Hem mogen we er allemaal zijn.

Aandacht krijgen doet goed. Het geeft extra glans aan je leven. Maar er moet wel iemand zijn die aandacht geeft. Het gekke is, dat als je iemand aandacht geeft, het jezelf vaak ook goed doet. Een win-win situatie om het zo maar te zeggen. Dat zouden we misschien eens wat vaker moeten doen.

Jaap Scholten

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad december 2016, pastorale column

Aandacht voor de Ander

In het voorwoord van de encycliek van onze paus ‘Laudato Si’, stelt hij dat het zijn diepe overtuiging is dat alles met elkaar verbonden is. Dat wat we thuis doen invloed heeft op dat wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. De paus pleit voor een structurele verandering in het gedrag van mensen. Dat is nogal wat. Daarom probeert hij als eerste een ecologisch bewustzijn te creëren om vanuit daar de verandering in gang te brengen. En een van de dingen waardoor de mens verandert is bidden.

Het thema van dit kerstnummer is nu juist dat: aandacht voor de Ander.

Vele gelovigen zien en ervaren bidden als een eerste stap om aandacht te hebben voor de Ander. Wat de meesten van ons dan bedoelen is ‘vragend bidden’. God om een bepaalde gunst vragen. Bijvoorbeeld om herstel van gezondheid, voorspoed, materieel welzijn, vrede enzovoort. Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Toch is het in onze Christelijke Traditie pas een eerste stap, een begin. Want het doel is uiteindelijk om jouw leven zo te vervlechten met God dat bidden en leven synoniem van elkaar worden. Vanuit hart en ziel leef je in contact met God. Het gaat dan uiteraard niet meer om woorden… die zijn slechts een middel gebleken. Het gaat om een gevoel van diepe en innige verbondenheid met God die alles wat je denkt en doet kleurt en beïnvloedt. Bidden wordt een manier van omgaan met mensen en dingen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het is dit ideaal wat al eeuwenlang door mensen is nageleefd. Denk bijvoorbeeld maar aan de vele monastieke tradities die bidden en in de wereld staan als doel hebben. Om zo te kunnen leven vanuit het gebed. Om via de aandacht voor de Ander meer aandacht te hebben voor de ander. Om de wereld te veranderen.

Dat het in ons eigen leven vaak weerbarstiger is en dat wij vaak moeten roeien met de riemen die we hebben, dat laten ook de verschillende ervaringen van parochianen in dit nummer zien. Maar als er een tijd in het jaar is waarin vele mensen toch aandacht hebben voor de Ander, dan is dat met kerst. Zovelen zullen toch de tijd nemen om naar de kerk te gaan om daar (mee) te bidden. En heel misschien de ervaring opdoen dat de manier waarop velen vandaag de dag bidden, namelijk het zogenaamde ‘bidden met de vuisten’, een doodlopende weg is. God probeert onze vingers los te trekken om ons te leren bidden met open handen, zoals Henri Nouwen het verwoordde in zijn boek. Want bidden verandert de mens, hoeveel of hoe vaak je dan ook bidt, er gebeurt iets met je. Je verandert, ik verander. En pas als ik verander, verandert de wereld.
Moge dat een kleine bijdrage zijn aan de wereld van nu. Zalig Kerstfeest!

Evelien Reeuwijk

 

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad november 2016, pastorale column

‘Zie ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet’?

En dan wordt je gevraagd de pastorale column te schrijven omdat je afscheid gaat nemen van je actieve leven als pastoraal werkster.
Dankbaar ben ik dat ik dit werk mocht doen te midden van jullie allen. Dankbaar voor alle warmte en vriendschap die ik van velen mocht ontvangen. Ook waren er steeds ontmoetingen met mensen, jong, oud en alles daar tussenin, gebeurtenissen, vieringen, mooie gesprekken ook, die voor mij het werken inspirerend en waardevol maakten.tak_fc-november-voorblad
‘Slechts’ zeven en half jaar mocht ik dit mooie werk doen. Voorafgegaan door zeven jaar studeren. En daarvoor zeven jaar alleen en zoekende naar een nieuw leven, nadat mijn man overleden was. Een cyclus van drie keer zeven! In de eerste zeven jaar leerde ik overleven, in de tweede zeven jaar kreeg mijn leven een andere wending en horizon en in de laatste zeven jaar kwam alles samen en kon ik datgene wat ik geleerd had, d.m.v. ervaring en studie voluit en met passie delen met jullie allen.
Ervaring die ik ook opdeed als lerares, als parochievrijwilliger in allerlei functies, als echtgenote, moeder en oma, als dochter. Maar vooral ook tijdens onze jaren in Afrika.
Waardevolle ervaringen, die ik meenam in de rugzak van mijn leven. Ervaringen die mij vormden, samen met alle kennis die ik opdeed tijdens mijn verschillende studies, opleiding voor kleuterleidsters, opleiding voor speciaal onderwijs en vooral die zeven jaren theologiestudie.

Hoe voelt dat nu, dat je gaat stoppen?
Dat vragen veel mensen mij. Valt er een leegte? Ja!
Het pastoraat slokt je op en bepaalt je leven. Maar stoppen met werken is ook een uitdaging.
Weer krijgt mijn leven een andere wending.
Hoe het eruit gaat zien? Ik weet het (nog) niet. Interesses genoeg! Zoveel, dat ik nu nog niet kan kiezen. En natuurlijk zijn er mijn man, kinderen, kleinkinderen, vrienden en allerlei andere lieve mensen, waar ik nu meer tijd voor krijg.
Ik zie er naar uit naar dat nieuwe begin, ook al moet je daarvoor een beetje ‘sterven’. Het spreekwoord zegt immers: ‘partir cést mourier un peu’.
En ik, die nooit om bruggetjes verlegen zit, koppel dit gelijk maar aan de tijd van het jaar.
Mijn tijdstip van afscheid nemen is bewust gekozen in het laatste weekend van het kerkelijk jaar. Op het feest van Christus Koning van het heelal, zoals het voluit heet. Koning van het al, ook mijn al. Maar ook is het Ceciliafeest en dat laatste is voor iemand die graag zingt en zo kan genieten van mooie muziek ook geen onbelangrijke reden.
Ik kijk verwachtingsvol vooruit, naar mijn nieuwe leven. Het is nu nog in nevelen gehuld, maar zal steeds meer aan het licht treden.
Wij kijken samen, in de komende Advent, verwachtingsvol uit naar Kerst. Eerst nog wat in het donker, maar gedurende die vier Adventsweken steeds meer in het licht. Christus komt. Hij wordt weer opnieuw geboren onder ons en gaat met ons iets nieuws beginnen. Met U, jou en mij.

Het ga jullie allen goed en natuurlijk tot ziens!

Anne-Marie Swater-Buijs

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad oktober 2016, pastorale column

Cyclus van het leven

Een beter moment voor mij om de column te schrijven in het themanummer ‘cyclus van het leven’ is er haast niet. Zes uitvaarten in evenzoveel weken, alle van mensen die ik in meer of mindere mate kende, zorgen ervoor dat ik niet heen kan om de eindigheid van het leven. Het is een eer en ook heel mooi om betrokken en behulpzaam te mogen zijn bij het afscheid van dierbaren. Intensief, emotioneel ook soms, maar vooral vervult het me met dankbaarheid dit te mógen doen.

tak_fc-oktober-voorbladTegelijkertijd is de afgelopen periode ook één van een ander soort dankbaarheid, die te maken heeft met het begin van het leven. We mochten een tweede kleinkind krijgen, een gezonde jongen, én onze eerste kleinzoon bracht via zijn T-shirt het mooie nieuws: ‘vet stoer, ik word een grote broer’.

Hiermee is de cyclus van het leven toch wel rond! Ook zijn we momenteel weer jonge ouders aan het voorbereiden op het sacrament van de doop voor hun kind. Mooie avonden in zowel Zwolle als Kampen, waaraan ouders uit de hele parochie deelnemen. Heel fijn ook, dat de werkgroep uitgebreid is, waardoor we de taken wat meer kunnen verdelen. Bijzondere verhalen horen we op deze avonden over zwangerschap, geboorte, soms zorgen, maar vooral over de vreugde en dankbaarheid, die deze kleine mensjes brengen. En hoe bijzonder ook, als ik ze weer tegenkom bij de voorbereidingen op Eerste Communie en/of Vormsel. Steeds vaker tref ik a.s. communicantjes of vormelingen, bij wie ik ook getuige was van hun doop. Op belangrijke momenten in het leven trekken we weer even samen op en daar geniet ik volop van! Maar…. ze maken me er wel van bewust dat ook mijn leven voortschrijdt. M’n verjaardag onlangs bracht een nieuw eerste cijfer, maar ach…..

In Kampen en IJsselmuiden is de ‘aftrap’ geweest voor de voorbereidingen op het Vormsel. Ook een mooie bijeenkomst, waarin ouders elkaar vertelden over hun beeld van God. Hoe ervaren zij God? Goed om van tijd tot tijd bij stil te staan en erover te spreken en vooral ook hun kinderen over te vertellen en door te geven. Het woordenboek geeft aan dat het woord ‘cyclus’ betekent: een terugkerende, regelmatige reeks. De seizoenen zijn er een goed voorbeeld van. Na elke winter bloeit het nieuwe leven opnieuw op. De cyclus van het leven stopt niet bij de dood, zo mogen wij geloven.

Maar laten we vooral ook genieten van de mooie momenten in ons aardse leven!

Jeanne Gerretzen-Veldhuis,
parochiemedewerkster.

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad september 2016, pastorale column

“ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”

Dat zei Truus in een gesprek over haar man, die een half jaar geleden overleden was. Bij toeval kwam ik haar tegen. Ik kende haar uit de tijd dat ik pastor in Heino was. Ze vertelde TAK_FC september voorbladvan alles over Tinus, maar vooral deze zin bleef hangen. Het was niet de eerste keer, dat ze deze woorden gebruikte. Dat wist ik bijna zeker. Ze hadden iets van een vaste uitdrukking, waarmee ze iets van haar man en haar relatie met hem weergaf. “ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!” (Vertaling: Ik zeg altijd maar: jij kunt er ook niets aan doen dat je zo bent). Wat zei ze nu? Wat klonk hier door? Wat zou ik ervan vinden, als iemand dit tegen mij zou zeggen? Niet blij mee, dacht ik in eerste instantie. Op een indirecte manier serveert ze Tinus af. Je bent onuitstaanbaar eigenwijs, maar ik moet het met jou zien uit te houden. Jij kunt er ook niets aan doen dat je zo’n moeilijk karakter hebt.

Ik beluisterde haar woorden zó, maar tegelijk voelde ik, dat dit niet klopte. De woorden waren hard als je ze letterlijk nam, maar ze sprak ze zo aardig en vriendelijk uit. Waren ze niet meer een uitdrukking van aanvaarding. Die tweede lezing werd steeds sterker. Op een morgen in mijn vakantie in Bretagne – ik lag nog op mijn luchtbed naar het tentzeil te staren – hoorde ik in gedachten ineens Herman Finkers haar woorden zeggen: “Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”  En toen begreep ik haar helemaal. Ze zei het met mildheid en humor, met ironie en relativering. In haar klanken klonk liefde door. Ze hield van haar soms lastige man. Haar woorden waren een Sallandse variant van wat Paulus over de liefde schrijft: “Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, alles verduurt ze”  ( 1 Kor. 13, 7 ).

Pastor Hans Schoorlemmer

PS Ik ben vrij met het thema ‘natuur’ van dit nummer omgegaan. Heb me beperkt tot de altijd weer verrassende menselijke natuur.

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag