Parochieblad juni 2018, pastorale column

Alleen is maar alleen…

Een mens is een sociaal wezen, zeggen de sociale wetenschappen. Een mens wordt pas mens door de omgang met anderen. Vanuit een gelovig perspectief is dat maar ten dele waar. Want een mens wordt een mens door de omgang met anderen, maar met name doordat de mens in verbinding staat met God. Pas dan kan een mens worden zoals hij of zij bedoeld is. “Delf mijn gezicht op’, zingen we dan ook in de liturgie. Vanaf het prilste begin is een mens verbonden met een ander mens. Als baby met zijn of haar moeder, als kind met ouders of pleegouders. Als adolescent met vrienden en is de schoolomgeving vaak de belangrijkste toetssteen om te bepalen wie of wat we zijn. Anderen opzoeken, met hen in verbinding blijven is in een mensenleven een soort menselijke oerdrift.

Die gezamenlijkheid, die verbinding met elkaar vormt ook de basis van onze geloofsgemeenschappen. We versterken elkaar en zoeken elkaar op in Gods Naam. In gezamenlijkheid vieren, leren en dienen wij onze schepper God. In verbinding in en door de Heilige Geest mogen we tot geloof komen. Mogen we groeien in geloof. Ieder op zijn eigen wijze en met zijn eigen kwaliteiten. Die verscheidenheid, die gezamenlijkheid van zoveel verschillende gelovige mensen is mij dierbaar. Maar waarom hebben we dan de neiging om ons af te wenden zodra het gaat om andere geloofsgemeenschappen? Waarom houdt onze natuurlijke neiging op bij de deur van een kerkgebouw? Ik bedoel, als wij als mens al zo’n aanleg hebben om naar anderen te reiken, waarom kunnen we dan zo moeilijk verder reiken naar elkaar over de grenzen van onze kerkgebouwen heen? Waarom is het zo lastig om ons open te stellen naar elkaar toe (geloofsgemeenschappen onderling) om samen verder te gaan, als Rooms katholieken gelovigen onderweg?

In het afscheidsinterview vertelt pastoor Hans Boogers dat hij het werken in de huidige parochies ervaart als een hele andere manier van pastoor zijn waar hij tot op de dag van vandaag aan moet wennen. Hij is meer op afstand, ervaart weinig verbinding zoals dat vroeger meer het geval was. En daarbij: iedere geloofsgemeenschap blijft het liefst op zichzelf.

In het tijdschrift Vieren (01-2018), zegt de hoofdredacteur Gerard Rouwhorst (professor aan de theologische universiteit Tilburg) daarover: ‘we kunnen ervoor kiezen om vast te houden aan de eigen nestgeur en eigen gewoonten [….]herkenbaarheid en homogeniteit kunnen prettig zijn, maar meestal betaal je er een hoge prijs voor. Het wordt al gauw benauwd en je gemeenschap wordt bedreigd met uitsterven vanwege zuurstofgebrek.”

Misschien dat we in onze tijd wat meer mogen luisteren naar onze natuurlijke aandrang en naar elkaar reiken en de verbinding zoeken. Anderen verwelkomen… zoals Jack Steeghs vertelt, andere vormen van geloof en andere manieren van pastoraat en kerk-zijn.
Want stel dat we het niet doen of kunnen; alleen is maar alleen… 

Evelien Reeuwijk

 

Inhoudsopgave 
Geloven in een veranderend platteland 4
Katholieke sociale leer 6
Afscheid pastoor Hans Boogers 8
Installatie pastoor Ton Huitink 31
Vieringenschema 24
Cursussen 26
Vieringen overige locaties 34

 

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Reacties zijn gesloten.