Parochieblad november 2016, pastorale column

‘Zie ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet’?

En dan wordt je gevraagd de pastorale column te schrijven omdat je afscheid gaat nemen van je actieve leven als pastoraal werkster.
Dankbaar ben ik dat ik dit werk mocht doen te midden van jullie allen. Dankbaar voor alle warmte en vriendschap die ik van velen mocht ontvangen. Ook waren er steeds ontmoetingen met mensen, jong, oud en alles daar tussenin, gebeurtenissen, vieringen, mooie gesprekken ook, die voor mij het werken inspirerend en waardevol maakten.tak_fc-november-voorblad
‘Slechts’ zeven en half jaar mocht ik dit mooie werk doen. Voorafgegaan door zeven jaar studeren. En daarvoor zeven jaar alleen en zoekende naar een nieuw leven, nadat mijn man overleden was. Een cyclus van drie keer zeven! In de eerste zeven jaar leerde ik overleven, in de tweede zeven jaar kreeg mijn leven een andere wending en horizon en in de laatste zeven jaar kwam alles samen en kon ik datgene wat ik geleerd had, d.m.v. ervaring en studie voluit en met passie delen met jullie allen.
Ervaring die ik ook opdeed als lerares, als parochievrijwilliger in allerlei functies, als echtgenote, moeder en oma, als dochter. Maar vooral ook tijdens onze jaren in Afrika.
Waardevolle ervaringen, die ik meenam in de rugzak van mijn leven. Ervaringen die mij vormden, samen met alle kennis die ik opdeed tijdens mijn verschillende studies, opleiding voor kleuterleidsters, opleiding voor speciaal onderwijs en vooral die zeven jaren theologiestudie.

Hoe voelt dat nu, dat je gaat stoppen?
Dat vragen veel mensen mij. Valt er een leegte? Ja!
Het pastoraat slokt je op en bepaalt je leven. Maar stoppen met werken is ook een uitdaging.
Weer krijgt mijn leven een andere wending.
Hoe het eruit gaat zien? Ik weet het (nog) niet. Interesses genoeg! Zoveel, dat ik nu nog niet kan kiezen. En natuurlijk zijn er mijn man, kinderen, kleinkinderen, vrienden en allerlei andere lieve mensen, waar ik nu meer tijd voor krijg.
Ik zie er naar uit naar dat nieuwe begin, ook al moet je daarvoor een beetje ‘sterven’. Het spreekwoord zegt immers: ‘partir cést mourier un peu’.
En ik, die nooit om bruggetjes verlegen zit, koppel dit gelijk maar aan de tijd van het jaar.
Mijn tijdstip van afscheid nemen is bewust gekozen in het laatste weekend van het kerkelijk jaar. Op het feest van Christus Koning van het heelal, zoals het voluit heet. Koning van het al, ook mijn al. Maar ook is het Ceciliafeest en dat laatste is voor iemand die graag zingt en zo kan genieten van mooie muziek ook geen onbelangrijke reden.
Ik kijk verwachtingsvol vooruit, naar mijn nieuwe leven. Het is nu nog in nevelen gehuld, maar zal steeds meer aan het licht treden.
Wij kijken samen, in de komende Advent, verwachtingsvol uit naar Kerst. Eerst nog wat in het donker, maar gedurende die vier Adventsweken steeds meer in het licht. Christus komt. Hij wordt weer opnieuw geboren onder ons en gaat met ons iets nieuws beginnen. Met U, jou en mij.

Het ga jullie allen goed en natuurlijk tot ziens!

Anne-Marie Swater-Buijs

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Reacties zijn gesloten.