Pastorale Column januari 2021

Misschien denkt u: wel een heel late nieuwjaarswens…., maar ik schrijf deze column in de eerste dagen van 2021 en het voelt daarom goed en vanzelfsprekend om u allen oprecht alle goeds toe te wensen voor het nieuwe jaar en vooral veel gezondheid! We hebben een wat vervreemdende jaarwisseling achter de rug: voor wie dat gewend was dus géén gezellige volle woonkamer met aansluitend vuurwerk afsteken. Geen omhelzingen en zoenen voor wie niet tot ons huishouden behoort en nergens dankvieringen op oudejaarsavond. Wat heb ik dat gemist! Sinds ik me kan herinneren eindigden we het jaar altijd met zo’n viering. We deden dat al met het gezin, waarin ik opgroeide maar ook met ons eigen gezin. Vorig jaar nog reden mijn moeder en ik door de dichte mist van Zwolle naar Kampen. Je zag geen hand voor ogen en we waren heel dankbaar toen we weer veilig thuis waren, maar we hadden het er graag voor over. Het afgelopen jaar dus géén dankviering, maar wél een mooie viering op Nieuwjaarsdag in de Basiliek te Zwolle, waar we als voltallig team voorgingen. U kon via de livestream meevieren.

We hebben een jaar achter de rug, zoals we het nooit eerder hadden. Veel ziekte, veel verdriet, veel gemis, maar ook onzekerheid, angst en zorgen. Niemand van ons zal 2020 vergeten! En natuurlijk zijn deze gevoelens niet veranderd op 1 januari 2021, maar helaas voorlopig nog actueel. Het afgelopen jaar blijft sowieso in ons geheugen gegrift, zelfs voor wie ‘de dans redelijk of goed ontsprong’. Om ons heen kent iedereen wel iemand, die een dierbare verloor of nog lange tijd een revalidatieproces moet doormaken. Ook zijn er nog steeds heel veel zieken en velen zijn zonder werk. Corona heeft ons nog niet verlaten.

Tóch zijn er ook weer lichtpuntjes, want eindelijk zijn de vaccins daar. En nu maar hopen, dat zoveel mogelijk mensen daarvan gebruik maken en zich laten inenten! Dán kan het jaar dat voor ons ligt, een mooi, een zalig, een gezegend, een gelukkig, maar vooral gezond jaar worden. Wat zal het heerlijk zijn om – straks na ongeveer een jaar – mijn moeder en onze kinderen – alle vier met hun eigen huishouden – weer te omhelzen en te zoenen!

Maar…. laten we vooral ook hen niet vergeten, die dit nieuwe jaar ingaan met blijvend verlies, verdriet en zorgen! Nu wellicht nog via een telefoontje, kleine attentie of anderszins, maar hopelijk op niet al te lange termijn ook weer door een bezoekje te brengen en zo die ander nabij te zijn.

Daarom bid en wens ik u allen, ondanks dat we alweer een paar weken onderweg zijn, een Zalig Nieuwjaar toe!

Jeanne Gerretzen-Veldhuis,
Parochiemedewerkster