Pastorale Column juni 2020

GEDULD…

Is het woord ‘geduld’ niet één van de meest gebruikte woorden op dit moment? De tijd, waarin we nu verkeren, vraagt immers geduld. Wanneer mogen de sportscholen open? Geduld! Wanneer mogen we weer op bezoek bij geliefden in het zorgcentrum of verpleeghuis? Geduld! En zo kunnen we er nog veel meer opnoemen. U weet het allemaal zelf ook wel.

Geduld geldt echter ook voor het bijwonen van vieringen, wat voor velen van ons zo belangrijk is! Natuurlijk, we mogen ons gelukkig prijzen met de livestream vanuit de Basiliek met de vertrouwde gezichten van ons eigen pastoraal team en voor wie dat niet mogelijk is, is er de zondagsviering op NPO 2.

Maar… samen vieren in de kerk – en het liefst nog in ons eigen vertrouwde gebouw – kan daar niet tegenop. Toch nog even geduld! Het einde lijkt in zicht, maar er moet in de kerken eerst nog het nodige worden geregeld voordat we veilig samen kunnen vieren. Het zal eerst ook wel onwennig zijn. Niet persé op je eigen vertrouwde plekje, maar op een aangewezen plaats zodat de anderhalve meter afstand in acht kan worden genomen.

In eerste instantie zullen er alleen eucharistievieringen zijn, dus ook voor mij geldt het woord ‘geduld’. Wat verlang ik ernaar om weer samen met u te mogen vieren. Als voorganger zal dat nog wel even duren, want voorlopig zullen er om hygiënische redenen geen Woord- en Communievieringen zijn, maar we kunnen vast over een poosje weer samen deelnemen aan de eucharistieviering. Helaas moeten we ook nog geduld hebben alvorens weer na de viering een kopje koffie te drinken en gezellig samen te zijn, maar een glimlach, groet of even zwaaien is ook kostbaar, nietwaar?

Als u dit leest, is het Pinksteren geweest. We hebben de heilige Geest opnieuw mogen ontvangen. Laten we die vooral in ons leven binnenlaten! We hebben immers de gaven van de Geest heel hard nodig, juist nu: de Geest van wijsheid en inzicht om de juiste keuzes te maken, zodat we veilig en gezond blijven. De Geest van sterkte om het vol te houden, moeilijke situaties het hoofd te bieden en verdriet en zorg te kunnen hanteren. De Geest van liefde om dit alles te volbrengen voor de ander én voor onszelf. De Geest van eerbied voor Gods naam, want wie zouden wij zijn zonder de altijddurende aanwezigheid in ons leven van de Eeuwige. Ik bid en wens u toe, dat het u zó lukt om geduld te hebben!

Jeanne Gerretzen-Veldhuis, parochiemedewerkster