Parochieblad september 2016, pastorale column

“ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”

Dat zei Truus in een gesprek over haar man, die een half jaar geleden overleden was. Bij toeval kwam ik haar tegen. Ik kende haar uit de tijd dat ik pastor in Heino was. Ze vertelde TAK_FC september voorbladvan alles over Tinus, maar vooral deze zin bleef hangen. Het was niet de eerste keer, dat ze deze woorden gebruikte. Dat wist ik bijna zeker. Ze hadden iets van een vaste uitdrukking, waarmee ze iets van haar man en haar relatie met hem weergaf. “ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!” (Vertaling: Ik zeg altijd maar: jij kunt er ook niets aan doen dat je zo bent). Wat zei ze nu? Wat klonk hier door? Wat zou ik ervan vinden, als iemand dit tegen mij zou zeggen? Niet blij mee, dacht ik in eerste instantie. Op een indirecte manier serveert ze Tinus af. Je bent onuitstaanbaar eigenwijs, maar ik moet het met jou zien uit te houden. Jij kunt er ook niets aan doen dat je zo’n moeilijk karakter hebt.

Ik beluisterde haar woorden zó, maar tegelijk voelde ik, dat dit niet klopte. De woorden waren hard als je ze letterlijk nam, maar ze sprak ze zo aardig en vriendelijk uit. Waren ze niet meer een uitdrukking van aanvaarding. Die tweede lezing werd steeds sterker. Op een morgen in mijn vakantie in Bretagne – ik lag nog op mijn luchtbed naar het tentzeil te staren – hoorde ik in gedachten ineens Herman Finkers haar woorden zeggen: “Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”  En toen begreep ik haar helemaal. Ze zei het met mildheid en humor, met ironie en relativering. In haar klanken klonk liefde door. Ze hield van haar soms lastige man. Haar woorden waren een Sallandse variant van wat Paulus over de liefde schrijft: “Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, alles verduurt ze”  ( 1 Kor. 13, 7 ).

Pastor Hans Schoorlemmer

PS Ik ben vrij met het thema ‘natuur’ van dit nummer omgegaan. Heb me beperkt tot de altijd weer verrassende menselijke natuur.

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad juli 2016, pastorale column

Bloempje in het koren

Het is weer zomertijd. Een tijd van het jaar waarin de natuur zich van haar uitbundige kant laat zien. In mei en juni hebben de boeren op het land weer de nieuwe gewassen gezet. Met veel zon en ook wat regen komt het op en gaat het groeien. Eerst het groen.

TAK_FC juli voorbladWat dat betreft sluit het goed aan bij de kleur van het kerkelijke jaar: die is in de zomermaanden overwegend groen. Een liturgische kleur die aangeeft dat er geen speciaal feest gevierd wordt. Edoch: groen is de kleur van het leven. Waar het groen is: daar is leven. En dat is het ook wat we het hele jaar mogen vieren als we samenkomen om God te bedanken voor het leven dat we zomaar krijgen

Toch staan er in het groen van de zomermaanden ook enkele bloemen te bloeien. Zo is er het paars van de uitvaarten, die ook in de zomermaanden doorgaan. Mensen van wie we afscheid nemen; dankbaar voor wat ze voor ons betekend hebben.

Er is het rood van Petrus en Paulus en misschien nog enkele martelaren die we gedenken. En als de zomer op z’n mooist is, is er het wit van Maria Tenhemelopneming op 15 augustus. Misschien wel het mooiste bloempje in het zomerse veld. Hoewel ook blauw de kleur van Maria is. Denk maar aan wat we in het bekende lied ter van haar zingen:
“o bloemken blauw in koren”.
Zo’n korenveld in de zomer; dat is iets moois om van te genieten. Het veld zelf, met z’n wuivende halmen. Maar ook het groen er omheen en de bloemen die er langs groeien. En als het meezit, met een blauwe lucht er boven.

Het lijkt een beetje op ons mensenleven. We doen de dingen die we te doen hebben. En daar vinden we voldoening in. Maar soms zijn er momenten die extra kleur geven aan ons bestaan. Juist ook in de beleving van ons geloof kunnen we die kleur vinden. Of troost, als de kleur er een beetje af is. Het aardige van ons katholieke geloof is in ieder geval, dat we steeds weer een volgend feest hebben om naar uit te zien.

Ik hoop dat we samen het hoogfeest van Maria Tenhemelopneming weer op een mooie manier mogen vieren. Dat we, in de dankbaarheid die we jegens onze Schepper hebben, en die in Maria zo mooi tot uiting komt, ook een stukje dankbaarheid voor ons eigen leven mogen beleven.

Jaap Scholten

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag