Parochieblad oktober 2016, pastorale column

Cyclus van het leven

Een beter moment voor mij om de column te schrijven in het themanummer ‘cyclus van het leven’ is er haast niet. Zes uitvaarten in evenzoveel weken, alle van mensen die ik in meer of mindere mate kende, zorgen ervoor dat ik niet heen kan om de eindigheid van het leven. Het is een eer en ook heel mooi om betrokken en behulpzaam te mogen zijn bij het afscheid van dierbaren. Intensief, emotioneel ook soms, maar vooral vervult het me met dankbaarheid dit te mógen doen.

tak_fc-oktober-voorbladTegelijkertijd is de afgelopen periode ook één van een ander soort dankbaarheid, die te maken heeft met het begin van het leven. We mochten een tweede kleinkind krijgen, een gezonde jongen, én onze eerste kleinzoon bracht via zijn T-shirt het mooie nieuws: ‘vet stoer, ik word een grote broer’.

Hiermee is de cyclus van het leven toch wel rond! Ook zijn we momenteel weer jonge ouders aan het voorbereiden op het sacrament van de doop voor hun kind. Mooie avonden in zowel Zwolle als Kampen, waaraan ouders uit de hele parochie deelnemen. Heel fijn ook, dat de werkgroep uitgebreid is, waardoor we de taken wat meer kunnen verdelen. Bijzondere verhalen horen we op deze avonden over zwangerschap, geboorte, soms zorgen, maar vooral over de vreugde en dankbaarheid, die deze kleine mensjes brengen. En hoe bijzonder ook, als ik ze weer tegenkom bij de voorbereidingen op Eerste Communie en/of Vormsel. Steeds vaker tref ik a.s. communicantjes of vormelingen, bij wie ik ook getuige was van hun doop. Op belangrijke momenten in het leven trekken we weer even samen op en daar geniet ik volop van! Maar…. ze maken me er wel van bewust dat ook mijn leven voortschrijdt. M’n verjaardag onlangs bracht een nieuw eerste cijfer, maar ach…..

In Kampen en IJsselmuiden is de ‘aftrap’ geweest voor de voorbereidingen op het Vormsel. Ook een mooie bijeenkomst, waarin ouders elkaar vertelden over hun beeld van God. Hoe ervaren zij God? Goed om van tijd tot tijd bij stil te staan en erover te spreken en vooral ook hun kinderen over te vertellen en door te geven. Het woordenboek geeft aan dat het woord ‘cyclus’ betekent: een terugkerende, regelmatige reeks. De seizoenen zijn er een goed voorbeeld van. Na elke winter bloeit het nieuwe leven opnieuw op. De cyclus van het leven stopt niet bij de dood, zo mogen wij geloven.

Maar laten we vooral ook genieten van de mooie momenten in ons aardse leven!

Jeanne Gerretzen-Veldhuis,
parochiemedewerkster.

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad september 2016, pastorale column

“ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”

Dat zei Truus in een gesprek over haar man, die een half jaar geleden overleden was. Bij toeval kwam ik haar tegen. Ik kende haar uit de tijd dat ik pastor in Heino was. Ze vertelde TAK_FC september voorbladvan alles over Tinus, maar vooral deze zin bleef hangen. Het was niet de eerste keer, dat ze deze woorden gebruikte. Dat wist ik bijna zeker. Ze hadden iets van een vaste uitdrukking, waarmee ze iets van haar man en haar relatie met hem weergaf. “ ‘K seg altiet maar: Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!” (Vertaling: Ik zeg altijd maar: jij kunt er ook niets aan doen dat je zo bent). Wat zei ze nu? Wat klonk hier door? Wat zou ik ervan vinden, als iemand dit tegen mij zou zeggen? Niet blij mee, dacht ik in eerste instantie. Op een indirecte manier serveert ze Tinus af. Je bent onuitstaanbaar eigenwijs, maar ik moet het met jou zien uit te houden. Jij kunt er ook niets aan doen dat je zo’n moeilijk karakter hebt.

Ik beluisterde haar woorden zó, maar tegelijk voelde ik, dat dit niet klopte. De woorden waren hard als je ze letterlijk nam, maar ze sprak ze zo aardig en vriendelijk uit. Waren ze niet meer een uitdrukking van aanvaarding. Die tweede lezing werd steeds sterker. Op een morgen in mijn vakantie in Bretagne – ik lag nog op mijn luchtbed naar het tentzeil te staren – hoorde ik in gedachten ineens Herman Finkers haar woorden zeggen: “Ie kunt er toch ok niks an don, daj so bint!”  En toen begreep ik haar helemaal. Ze zei het met mildheid en humor, met ironie en relativering. In haar klanken klonk liefde door. Ze hield van haar soms lastige man. Haar woorden waren een Sallandse variant van wat Paulus over de liefde schrijft: “Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, alles verduurt ze”  ( 1 Kor. 13, 7 ).

Pastor Hans Schoorlemmer

PS Ik ben vrij met het thema ‘natuur’ van dit nummer omgegaan. Heb me beperkt tot de altijd weer verrassende menselijke natuur.

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad juli 2016, pastorale column

Bloempje in het koren

Het is weer zomertijd. Een tijd van het jaar waarin de natuur zich van haar uitbundige kant laat zien. In mei en juni hebben de boeren op het land weer de nieuwe gewassen gezet. Met veel zon en ook wat regen komt het op en gaat het groeien. Eerst het groen.

TAK_FC juli voorbladWat dat betreft sluit het goed aan bij de kleur van het kerkelijke jaar: die is in de zomermaanden overwegend groen. Een liturgische kleur die aangeeft dat er geen speciaal feest gevierd wordt. Edoch: groen is de kleur van het leven. Waar het groen is: daar is leven. En dat is het ook wat we het hele jaar mogen vieren als we samenkomen om God te bedanken voor het leven dat we zomaar krijgen

Toch staan er in het groen van de zomermaanden ook enkele bloemen te bloeien. Zo is er het paars van de uitvaarten, die ook in de zomermaanden doorgaan. Mensen van wie we afscheid nemen; dankbaar voor wat ze voor ons betekend hebben.

Er is het rood van Petrus en Paulus en misschien nog enkele martelaren die we gedenken. En als de zomer op z’n mooist is, is er het wit van Maria Tenhemelopneming op 15 augustus. Misschien wel het mooiste bloempje in het zomerse veld. Hoewel ook blauw de kleur van Maria is. Denk maar aan wat we in het bekende lied ter van haar zingen:
“o bloemken blauw in koren”.
Zo’n korenveld in de zomer; dat is iets moois om van te genieten. Het veld zelf, met z’n wuivende halmen. Maar ook het groen er omheen en de bloemen die er langs groeien. En als het meezit, met een blauwe lucht er boven.

Het lijkt een beetje op ons mensenleven. We doen de dingen die we te doen hebben. En daar vinden we voldoening in. Maar soms zijn er momenten die extra kleur geven aan ons bestaan. Juist ook in de beleving van ons geloof kunnen we die kleur vinden. Of troost, als de kleur er een beetje af is. Het aardige van ons katholieke geloof is in ieder geval, dat we steeds weer een volgend feest hebben om naar uit te zien.

Ik hoop dat we samen het hoogfeest van Maria Tenhemelopneming weer op een mooie manier mogen vieren. Dat we, in de dankbaarheid die we jegens onze Schepper hebben, en die in Maria zo mooi tot uiting komt, ook een stukje dankbaarheid voor ons eigen leven mogen beleven.

Jaap Scholten

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag

Parochieblad juni 2016, pastorale column

MENSEN VAN DE WEG

In het kader van het door paus Franciscus uitgeroepen jaar van Barmhartigheid, zijn wij afgelopen vrijdag 29 april vanuit de Christoffel-, Norbertus- en Thomas a Kempisparochie op weg gegaan naar de heilige deur van de H. Calixtus basiliek te Groenlo. 
TAK_FC juni voorbladEen mooie bedevaart die mij een sterk gevoel van saamhorigheid gaf! Met twee volle bussen, ongeveer 120 parochianen, kwamen we daar gelijktijdig aan. Het was een bedevaart van (maar) één dag. Maar op zo’n dag gebeurt er zoveel dat verbindt: de contacten onderling, het samen bidden en het genieten van al het geestelijke- en lichamelijke voedsel. Het verbindende is juist het samen onderweg zijn. Even buiten je gebruikelijke patronen je laten verrassen door het programma en de mensen. Het is voor mij zo herkenbaar aan het samen op bedevaart gaan. Zo zal het straks in augustus bij de twee daagse bedevaart naar Kevelaer ook zijn. Het samen zingen, het geraakt worden door ieders persoonlijke verhaal, het vieren in de kerkruimte binnen. Maar ook in de openlucht bijv. tijdens de kruisweg. 
Zo ook bij de zesdaagse bedevaart naar Lourdes in de komende oktobermaand. Het samen zijn in die mooie schepping aan de voet van de Pyreneeën waar je alle gelegenheid krijgt om je binnenkant te bezien, te vernieuwen en te reinigen met levend water vanuit de grot Massabielle.

In de handelingen van de apostelen, lezen we voor het eerst dat de eerste volgelingen van Jezus ‘mensen van de weg’ worden genoemd. Wij als gelovigen zijn allemaal volgelingen/leerlingen van Jezus Christus. Voor mij wil dat zeggen dat je onderweg bent met Hem en je laat onderwijzen door Zijn woorden. Dat je op weg bent en je laat leiden door wat er in al die afgelopen eeuwen opgetekend is (en mondeling is doorgegeven) aan menselijke ervaringen aan geloof, schoonheid, goedheid, spiritualiteit, moed en trouw.
Dat maakt dat wij mensen zijn die er op uit moeten trekken om dat te ervaren. Ons geestelijk voeden door lichamelijk in beweging te zijn en te blijven. Voor onszelf, maar ook om in verbindingen te blijven en zijn met de ander. Ja, ook met de Ander! In saamhorigheid gaan, deze weg ten leven. Dat is voor mij de betekenis van op bedevaart gaan. In dit thema nummer lezen we daar nog meer over.

In dit licht noem ik ook Sacramentsdag. Op zondag  29 mei vieren wij deze dag in de tuin van de pastorie in Hasselt. Een mini bedevaart waar mensen lopend, met de fiets of auto naar toe komen. Om daar samen te bidden en te zingen. Om te vieren dat Christus in ons midden is en met ons mee gaat in en bij alle gebeurtenissen van het leven die er toe doen. Bij vreugde en verdriet. God is er, hoe dan ook, op onze levensweg. In die saamhorigheid ben ik op weg.

pastoor Hans Boogers

Abonnement? Zie: Navolging Vandaag