Blog 12 februari 2016

Afgelopen week begon met een carnavalsviering in de basiliek in Zwolle. Een viering waar ik altijd blij van word. De kerk was helemaal gevuld met mensen in passende kledij voor het moment. Ik sprak een mevrouw die net gehuldigd was om haar kledij, en werkelijk ze was prachtig! Gekleed in een soort Renaissance stijl, donderrood en zwart met een zwarte kanten masker… eigenlijk had ik een foto moeten maken van haar. Maar dat doe je toch niet zo makkelijk in een kerk. Samen met diaken Fokke van Dalen hebben we de 14 carnavalsverenigingen mogen welkom heten in het mooie Sassendonk en hebben we, samen met de Zwolse Polle o.l.v. Jan Bos en het projectkoor, uit volle borst gezongen ter ere van onze God.
Maar niet iedereen kan meer naar een kerk komen. Vandaar dat we (pastoraal team) een heel schema hebben van vieringen in diverse verzorgingshuizen in onze drie parochies. Dit keer was het mijn beurt in de Fermate in Zwolle, gelegen naast de alweer sinds september 2013 gesloten Verrijzeniskerk. In een mooie verzorgde ruimte hebben we samen mogen vieren en daarna koffiedrinken en elkaar verhalen horen.
Maar ook de mindere kanten van het leven, kwamen deze week voorbij: een oud collega die zo ziek is dat hij weet dat zijn leven binnenkort gaat eindigen; een dame op leeftijd, zo betrokken en altijd aanwezig in onze kerken maar die nu eigenlijk niet zo goed meer voor zichzelf kan zorgen. Ik hoop dat ook op zulke momenten er iets van Gods Geest aanwezig mag zijn om hen te steunen en kracht te geven…
En natuurlijk: Aswoensdag. Het begin van de 40-dagentijd! Dit jaar mocht ik het vieren in de Jozefkerk samen met dominee Nelleke Eygenraam van de Adventskerk. Leuk om samen voor te gaan, dat doe ik bijna nooit! En nog leuker omdat het een oecumenische viering was…. Het was een mooie en gedragen viering. Getekend met het askruisje gingen wij huiswaarts vastbesloten om in navolging van Christus 40 dagen te vasten.
Nu is er geen vaste vorm voor het vasten meer. Alles is goed zolang het gericht is op God en op de andere mens (wereldwijd). Ik heb mij voorgenomen geen wijn meer te drinken en minder te eten. In ieder geval geen ‘luxe’ dingen. Tot nu toe gaat het goed… maar dat is waarschijnlijk ook omdat ik de griep heb gekregen. Precies op een dag, speciaal voor pastores, dat in de boerderij bij de Norbetijnen in Hierden Ad de Keyzer kwam spreken over zijn nieuwe boek en grote passie: Bach. Aan de hand van de Mattheuspassion nam hij ons mee in de spirituele manier van het lezen noten, maten en bijzondere accenten. Ik kan geen instrument spelen, hoewel ik ooit begonnen ben met een blokfluit, maar het was erg boeiend en prachtig om te horen en te zien hoe Bach het gecomponeerd heeft. Maar helaas… ziek naar huis.
Morgen de internationale viering in Lelystad om 11.00 uur en de aftrap van de vastenaktie dit jaar in de Norbertusparochie. Ik zie er naar uit!
Het is toch wel erg lang geworden. Maar misschien omdat het de eerste keer is….
Tot volgende week!

Pastor Evelien

Blog 2 februari 2016

Met enige regelmaat hoor ik mensen om mij heen vragen: wat doet nu eigenlijk een pastor? Meer dan eens aangevuld met het grapje: mijn kind wil ook graag past(o)r worden…. Dan hoeft ze alleen op zondag te werken!
Het is ook waar dat veel parochianen in onze katholieke kerk de pastores steeds meer op afstand ervaren. Ze bedoelen daarmee dat er elke week een andere pastor de vieringen verzorgt. Daarmee is de mogelijkheid en de kans veel kleiner geworden om een band op te bouwen met een en dezelfde persoon zoals dat vroeger natuurlijk wel het geval was.
Vandaar dit initiatief…. Eigenlijk heeft het een tweeledig doel.
Als eerste om wat meer bekendheid te geven aan het dagelijks werk van een van uw eigen pastores, en als tweede de mogelijkheid, via onze website, met elkaar in contact te blijven. Ik heb mij voorgenomen minstens een maal per week (op vrijdag) u mee te nemen in dat wat er speelt binnen onze parochie en waar ik mee bezig ben geweest. Ik lees heel graag uw reacties op mijn blog tegemoet, tot gauw….

Pastor Evelien

De naam van God is Genade. Het nieuwe boek van Paus Franciscus

Het boek ”Paus Franciscus. De naam van God is genade” (Overamstel Uitgevers, Amsterdam)  is maandag verschenen in twaalf talen. Barmhartigheid vergeeft de zonde niet, maar is de manier waarop God de zonden vergeeft, zo betoogt de rooms-katholieke kerkleider. Daarvan is de kerk 
het instrument. De kerk moet haar moederlijke gelaat richting de gewonde mensheid tonen. Barmhartigheid is het hart openen voor mensen die het moeilijk hebben, die aan de marge van de samenleving verkeren, die behoefte hebben aan een luisterend oor, begrip, vergeving en liefde.

De kerk moet de parochie uit, stelt de paus, de wereld in en als een mobiel veldhospitaal mensen helpen die dreigen te sterven. De biecht is voor de paus erg belangrijk, als middel om Gods barmhartigheid uit te reiken. De biechtvader schenkt de ander „in naam van Christus” vergeving, maar heeft ook zelf vergeving nodig.

De paus benadrukt de werkelijkheid van de zonde. Wie zichzelf niet als zondaar kent, heeft geen behoefte aan genade en dus ook niet aan vergeving. Alle mensen zijn zondaars vanwege het bestaan van de „oerzonde.” De kerk veroordeelt de zonde wel en benoemt deze. Tegelijkertijd omhelst de kerk de zondaar die zichzelf als zondaar kent en vertelt hem over de eindeloze barmhartigheid van God Die alle mensen liefheeft. Barmhartigheid is de belangrijkste eigenschap van God.

Bron: RD